“ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมนายถึงจะต้องให้ฉันมาด้วย นี่ฉันอุตส่าห์ลาพักร้อนเพื่อมาพักสบาย ๆ ที่ไร่นะ ไม่ได้คิดว่าจะต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งแบบนี้เลย”
เหนือเมฆปรายตามองคนด้านข้างที่เอาแต่บ่นอุบมาตลอดทางไม่เลิก สองมือก็ยังประคองพวงมาลัยรถนิ่ง “นี่นายบ่นตั้งแต่ออกมาจากไร่ จนอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าก็จะถึงบุรีรัมย์แล้ว ถามจริงไม่เจ็บคอเหรอ จิบน้ำหน่อยไหม”
“อาน่านขา~ จิบน้ำไหมคะ น้องอิงมีน้ำในกระปุกมาด้วยนะ” อิงจันทร์ได้ยินแบบนั้นก็รีบยื่นกระติกน้ำลายยูนิคอร์นสีชมพูให้มาจากทางด้านหลัง และนั่นก็ทำให้เหนือเมฆถึงกับกลั้นขำ
“จิบน้ำหน่อยไหมน่าน เดี๋ยวคอแห้งนะ”
“หุบปากไปเลยเหนือเมฆ” น่านฟ้าแยกเขี้ยวใส่พลางส่งเสียงลอดไรฟัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่บ่นต่อแล้ว
“ปะป๊าขา พวกเรากำลังจะไปรับแม่เภาเหรอคะ” เจ้าลูกกระต่ายแทรกตัวแล้วตะเกียกตะกายข้ามมานั่งที่ตักของน่านฟ้าข้างหน้าแทน
“ใช่ค่ะ พวกเรากำลังจะไปรับ
