อาจจะเป็นเพราะช่วงเวลายามวิกาลหรือเพราะเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นตา บรรดาเจ้าตูบที่อยู่บริเวณแถวนั้นจึงต่างพากันส่งเสียงเห่าหอนระงม เสียงของพวกมันเห่ากรรโชกราวกับว่ามีโจรห้าร้อยกำลังจะมาบุกปล้นสะดมหมู่บ้านยังไงยังงั้นแหละ
และแน่นอนว่ามันทำให้คนที่อาศัยอยู่ในบ้านไม้สองชั้นสีขาวตรงหน้าต้องลุกขึ้นมาเปิดไฟ
เหนือเมฆได้ยินเสียงบ่นดังลอดออกมาแว่ว ๆ พร้อมกับเสียงโครมครามที่ดังตามมาอีกเล็กน้อย จากนั้นก็มีร่างของคน ๆ หนึ่งเดินออกมา
“เภา! นี่ผม...” ยังไม่ทันที่เหนือเมฆจะได้เอ่ยเรียกอีกฝ่ายจนจบประโยคดีก็ต้องหยุดชะงักอ้าปากค้าง ความรู้สึกแรกของชายหนุ่มคือความงงงวย ตามมาด้วยอาการชาหนึบไปทั้งร่างกาย
“มาหาใครครับ”
คนที่เดินออกมาจากบ้านไม่ใช่ลำเภา แต่กลับเป็นผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง...
“ที่นี่ใช่บ้านของเภาหรือเปล่าครับ” เมื่อตั้งสติได้แล้วเหนือเมฆจึงเอ่ยถามออกไป ความคิดในหัวที่ผุดขึ้นมาอันดับแรกก็คือ
