“เดี๋ยวสิเภา! จะเดินหนีเฮียไปไหน รอเฮียก่อน” เหนือเมฆก้าวเท้าเดินตามคนที่กำลังก้าวเดินหนีเขา ปากก็พยายามร้องตะโกนเรียก และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงไม่ยอมหยุดฝ่ามือหนาจึงเอื้อมมาดึงแขนไว้
“ปล่อยเภานะคะเฮีย จะมาจับเภาทำไม เภาจะเข้าบ้านไปดูน้องอิง”
“น้องอิงมีน่านฟ้าคอยดูแลอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงไปหรอก ตอนนี้สิ่งเภาควรทำคือการให้โอกาสเฮียได้อธิบายในสิ่งที่เภากำลังเข้าใจผิด”
“เข้าใจผิดงั้นเหรอคะ” ลำเภาพูดเสียงเรียบ แววตาที่จ้องมองอีกฝ่ายแฝงไปด้วยความเจ็บปวด “จะเข้าใจผิดได้ยังไงคะ เป็นเภาที่ได้ยินเองทุกอย่างกับหู”
“มันไม่ใช่...“
“ถ้าคุณอารียายังเป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเฮีย เภาก็เข้าใจนะคะ เธอเป็นภรรยาของเฮีย เป็นคนที่เฮียรักและก็เป็นแม่แท้ ๆ ของน้องอิงด้วย”
“มันก็ใช่ แต่ว่า...”
“แล้วเฮียยังจะมาตามหาเภาอีกทำไม ฮึก ทำไมถึงไม่ปล่อยเภาไป เภาหายไปแบบนี้มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ ฮืออ เฮียจะได้อ
