“แม่เภาขา!” อิงจันทร์เมื่อเห็นลำเภาก็รีบลุกขึ้นจากพื้นแล้วสับขาวิ่งเข้าไปหา
“น้องอิง! อย่าวิ่งลูก เจ็บตรงไหนไหมคะ” ลำเภาเองก็รีบย่อตัวลงมานั่งยอง ๆ ที่พื้น มือบางดึงร่างเล็กเข้ามาหาก่อนจะมองสำรวจไปตามร่างกายว่ามีตรงไหนที่ได้รับบาดเจ็บบ้าง
“แม่เภาขา ฮึก ไอ้ตูดหมึกนั่นมันผลักน้องอิงล้มก้นจ้ำเบ้าเลยค่ะ ฮือ น้องอิงเจ็บจัง” เจ้าลูกกระต่ายบีบน้ำตาคลอ มือสั้น ๆ ก็ชี้ไปทางคนสองคนที่ยังตะลุมบอนกันอยู่
“ไอ้เวร! มึงกล้าผลักลูกกูเหรอวะ” เหนือเมฆใช้เข่ากระทุ้งเข้าที่สีข้างของเจเจอย่างแรงจนอีกฝ่ายล้มลงไปด้านข้าง จากนั้นก็เปลี่ยนกลับมาขึ้นคร่อมแล้วปล่อยมัดไปอีกรัว ๆ
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
“หยุดเดี๋ยวนะคะคุณเหนือ!” ลำเภารีบวิ่งเข้าไปห้ามเหนือเมฆ
“เภาปล่อยเฮีย! ไม่เห็นเหรอว่ามันทำน้องอิงเจ็บ”
“เภาเห็นค่ะ! แต่เฮียทำแบบนี้ไม่ได้ คนออกมาดูกันใหญ่แล้วด้วย” เป็นจริงอย่างที่ลำเภาว่า เวลานี้พวกคนที่อาศัยอยู่
