เหนือเมฆหลับตาลงช้า ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ ลืมตากลับขึ้นมา “สุดท้ายก็เป็นคุณจริง ๆ สินะ... คุณณเรศ”
ณเรศชะงักไปเล็กน้อย คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน “คุณรู้?”
“ใช่ ผมรู้ว่าคุณเป็นหนอน และก็ยังเป็นคนวางหมากทุกอย่างเพื่อให้ผมเดินมาถึงจุดนี้”
“แล้วทำไม...”
“ทำไมผมถึงยังให้คุณอยู่ข้าง ๆ ผมน่ะเหรอ... ก็เพราะว่าผมยังอยากจะเชื่อใจคุณให้จนถึงวินาทีสุดท้ายยังไงล่ะ” เหนือเมฆคิดแบบนั้นจริง ๆ เพราะเขาอยากจะเชื่อใจอีกฝ่าย และไม่ใช่แค่อยากจะเชื่อใจเท่านั้น แต่เขายังเฝ้าภาวนาขอให้เป็นเขาเองที่คิดผิดไป
แต่ตอนนี้เขากลับได้รู้แจ้งแล้วว่า... แค่เพียงคำภาวนานั้นไม่อาจสามารถเปลี่ยนแปลงสันดานของมนุษย์ได้
“แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าเป็นผมเองที่ไว้ใจคนผิดและมองโลกในแง่ดีมากจนเกินไป”
เสียงยิงปืนปะทะกันยังคงดังสนั่นหวั่นไหวไม่หยุด ตอนนี้เหมือนพวกมาคัสจะรู้แล้วว่าเหนือเมฆเกิดปัญหา
“อะไรวะนั่น! ไอ้เลขาหน้าจืดนั่นมันคิดจะท
