เหนือเมฆนั้นไม่สามารถก้าวเท้าเดินต่อไปได้อีก ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาได้แต่ยืนนิ่งค้างขยับไม่ออก...
มันยิ่งกว่าที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ อะไรบางอย่างที่ดูรูปร่างเหมือนคนนั้นกำลังโดนล่ามไว้ด้วยโซ่ แต่ทว่าการล่ามนั้นไม่ใช่การถูกล่ามธรรมดา ๆ เหมือนกับพวกบรรดาผู้หญิงที่อยู่ด้านนอก แต่กลับเป็นการล่ามด้วยท่าทางที่คล้ายกับพระเซยูโดนตึงด้วยไม้กางเขน
เหนือเมฆไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าร่างที่ยืนอ่อนปวกเปียกอยู่ที่สุดปลายห้องนั้นเป็นร่างผู้หญิงหรือผู้ชาย เพราะเนื่องจากว่าผมเผ้ายุงเหยิงพันกันที่ยาวลงมามันปิดหูปิดตาจนแทบมองไม่เห็นใบหน้า เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งหลุดลุ่ยมอมแมม ร่างกายผอมกะหร่องราวกับโครงกระดูก แต่สิ่งที่ทำให้เหนือเมฆต้องตกใจ และตื่นตะลึงก็คงจะเป็นบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่ง และรอยเลือดเกรอะกรังตามตัวนั่น
ไม่สิ... เรียกว่าหลายแห่งคงจะไม่ได้ ต้องเรียกว่าบาดแผลฉกรรจ์นับไม่ถ้วนบนร่างกายต่างหาก บางบาดแผ
