ตุ้บ!
เหนือเมฆเป็นคนแรกที่กระโดดลงมาจากหน้าต่าง เพราะเป็นแค่ตู้คอนเทนเนอร์ชั้นเดียวความสูงจึงไม่ค่อยมากเท่าไรนัก
“ไหวไหมครับ โดดลงมาเลย เดี๋ยวผมรับเอง”
อาหวังที่ถูกเหนือเมฆพยุงขึ้นมานั่งไว้ที่ขอบหน้าต่างก่อนหน้านี้มองลงไปเบื้องล่าง จากนั้นก็พยักหน้าช้า ๆ “ไหวครับ”
“โดดลงมาเลยครับ เร็วหน่อย เดี๋ยวมีคนผ่านมาเห็น” เวลานี้รอบ ๆ บริเวณยังคงเงียบสงัดและไร้ผู้คน จากตรงนี้ไกลออกไปอีกหลายเมตรต่างเต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์ตู้อื่น ๆ ที่ตั้งเรียงรายเต็มไปหมด ดูจากสิ่งที่อยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ตู้นี้ที่เพิ่งเจอมาเหนือเมฆก็แทบไม่อยากคิดเลยว่าในตู้อื่น ๆ นั้นจะมีอะไรบ้าง
ร่างของอาหวังค่อย ๆ กระโดดลงมาจากบานหน้าต่างด้วยสภาพที่ค่อยข้างทุลักทุเล แต่ก็ยังโชคดีที่มีเหนือเมฆคอยรับไว้
“อะ!” ร่างกายราวกับจะแตกร้าวเป็นเสี่ยง ๆ ร่องรอยที่เกิดจากการทุบและเฆี่ยนตีเริ่มปริออกจนเลือดไหลซึมออกมาอีกครั้ง
“ไหวไหมอ
