“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะคุณคาเตอร์” ลำเภาที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในคฤหาสน์หลังจากที่พาอิงจันทร์ออกไปเดินเล่นเก็บดอกไม้ในสวนมาเอ่ยถามทันทีที่เห็นอีกฝ่ายเพิ่งวางสายโทรศัพท์จากใครบางคนไป สีหน้าของชายหนุ่มนั้นดูออกว่ากำลังเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
“แด๊ดดี๊ขา~ น้องอิงมาแล้วค่ะ” อิงจันทร์เมื่อเห็นพ่อทูนหัวของตัวเองก็รีบวิ่งสับขาสั้น ๆ เข้าไปหา จากนั้นก็ยกดอกกุหลาบสีแดงสดในมือขึ้นมาอวด “น้องอิงไปเก็บดอกไม้มาค่ะ สวยไหมคะ”
“สวย” คาเตอร์พยักหน้ารับ
“ถ้าแด๊ดดี๊ชอบ งั้นน้องอิงยกให้แด๊ดดี๊ค่ะ” มือเล็ก ๆ ยื่นดอกไม้ในมือส่งให้
แม้มันจะสวยก็จริงแต่เขาก็ไม่ได้ชอบมัน อีกทั้งยังแพ้เกสรของดอกไม้ด้วย อีกทั้งเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาที่คาดหวังของเจ้าลูกกระต่ายน้อยก็ทำให้คาเตอร์ที่ตั้งใจจะอ้าปากปฏิเสธต้องหุบลงทันที
“ขอบใจ” จากนั้นก็จำต้องยื่นมือไปรับดอกกุหลาบดอกนั้นมาอย่างเสียมิได้
“เย่ ๆ ถ้าแด๊ดดี๊ชอบเดี๋ยววัน
