บ้าชะมัด...
อาหวังยกยิ้มเล็กน้อย “อย่างน้อย ๆ ตอนนี้เราก็ปลอดภัย”
“ใช่ นอกจากเราจะแข็งตาย”
อาหวังหัวเราะในลำคอ “เอาน่า ด้วยอุณหภูมิขนาดนี้พวกเรายังอยู่ไปได้อีกหลายชั่วโมง”
เหนือเมฆยักไหล่เล็กน้อย “นั่นสิ ก็ได้แต่ภาวนาขออย่าให้พวกมันเลื่อนการส่งของไปเป็นพรุ่งนี้ล่ะกัน อาเมน”
และในบรรยากาศที่กำลังตึงเครียด อยู่ ๆ คนทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาสองคนก็ยังไม่ตายละนะ
“ว่าแต่ในลังพวกนี้มันคืออะไรกันนะ” เหนือเมฆเอ่ยถามขึ้นมา เขามองสำรวจกล่องลังโฟมตรงหน้าอย่างสงสัย
“เชื่อเถอะว่าคุณคงไม่อยากรู้หรอก” อาหวังเองก็กำลังจ้องมองมันเช่นกัน
“หรือว่าคุณรู้?”
อาหวังเงียบไปพักหนึ่ง จากนั้นก็พูดต่อ “มันคือศพของเด็ก”
“วะ ว่าไงนะ” เหนือเมฆอ้าปากค้าง
“ใช่... คุณฟังไม่ผิดหรอก นอกจากพวกมันจะค้าอาวุธเถื่อน ยาเสพติด และผู้หญิงแล้ว มันยังค้าอวัยวะของของมนุษย์ด้วย..
