“เฮอะ! ไอ้เจ้าซีอีโอจอมหยิ่งนั่น แทนที่จะบอกแต่แรกว่าพ่อของตัวเองรู้จักกับท่านประธานาธิบดี ไม่งั้นผมคงไม่ต้องเสียเวลาถ่อสังขารมาเองถึงที่นี่ อีกทั้งยังไม่ต้องเสี่ยงตายมุดใต้ดินไปฝ่าดงกระสุนแบบนั้นหรอก!”
ลำเภามองดูคนตรงหน้าที่กำลังบ่นเป็นหมีกินผึ้งด้วยรอยยิ้ม ด้านหน้าของพวกเขาคือ ‘มัสยิดชีคซายิด’ มัสยิดที่สวยที่สุดในโลกในกรุงอาบูดาบี
“เอาน่า ไม่อารมณ์เสียนะคะเฮีย คุณคาเตอร์เขาอาจจะเพิ่งนึกออกเหมือนกันก็ได้” ลำเภาพยายามปลอบใจ ถึงแม้จะรู้ว่ามันไม่ค่อยจะได้ผลก็ตาม
“หึ เพิ่งนึกออกหรือไม่เคยคิดจะบอกกันแน่” เหนือเมฆยังคงบ่นอุบไม่เลิก แต่ถึงอย่างนั้นความจริงก็ไม่ได้คิดติดใจอะไรจริงจัง
หลังจากที่ตกลงกันได้ว่าจะส่งมอบหลักฐานชิ้นสำคัญของชามิล ราฟ ให้กับประธานาธิบดีของประเทศเพื่อให้ฝั่งนั้นจัดการเรื่องนี้กันเอง คณะของเหนือเมฆก็เดินทางมาที่อาบูดาบีทันที ยกเว้นมาคัส ไมร่า ที่ติดตามหวังเฉินและอาหว
