“ปะป๊าขา! ปะป๊ากลับมาหาน้องอิงแล้วเหรอคะ!” เสียงเจื้อยแจ้วมาพร้อมกับร่างเล็ก ๆ ของอิงจันทร์ที่กระโจนขึ้นมาบนเตียงนุ่ม จากนั้นก็โถมตัวเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อของตัวเองแน่น มือเล็กประคองที่สองข้างแก้มจากนั้นก็ให้ปากน้อย ๆ พรมจูบไปทั่วหน้าจนน้ำลายเปื้อนไปหมด
“น้องอิง” ถึงจะกระเทือนบาดแผลไปบ้างแต่เหนือเมฆก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เขาเองก็กอดตอบเจ้าลูกกระต่ายแน่นก่อนจะหอมฟอดใหญ่เข้าที่แก้มป่อง ๆ นั่นด้วยความคิดถึง
“น้องอิงดีใจจังเลยค่ะที่ปะป๊ากลับมาแล้ว ปะป๊าไปทำธุระตั้งนาน รู้ไหมคะว่าน้องอิงคิดถึงปะป๊าทู๊ก~วันเลย” คนช่างเจรจายังคงออดอ้อน และมันก็เรียกสายตาเอ็นดูของทั้งเหนือเมฆและลำเภาได้
“ปากหวานแบบนี้แม่เภาว่าปะป๊าน่าจะหายดีแล้วมั้งคะ” เพราะไม่อยากให้อิงจันทร์เป็นห่วง เธอจึงโกหกไปว่าเหนือเมฆเพียงแค่ป่วยเป็นไข้หวัดเท่านั้น และเนื่องจากว่าเมื่อคืนนี้ตอนที่ชายหนุ่มกลับมามันก็ดึกจนเกินไป ลำเภาจึ
