ทางด้านลำเภากับโรมนั้นก็กำลังตามหาอิงจันทร์กันให้วุ่น เหตุเพราะเจ้าลูกกระต่ายร่ำร้องจะกินน้ำหวานเลยทำให้โรมนั้นต้องวิ่งออกไปซื้อให้ แต่ในระหว่างที่ลำเภากำลังถามไถ่กับณเรศถึงเหนือเมฆที่เดินมาทางนี้พอดี เจ้าลูกกระต่ายตัวแสบก็หายไปแล้ว
“ขอโทษนะคะคุณเภา ฉันเองก็มัวแต่ไปเข้าห้องน้ำ” บอดี้การ์ดสาวอย่างซินดี้ก็รีบขอโทษขอโพยด้วยเป็นการใหญ่
“ไม่เป็นไรค่ะ เป็นฉันที่ดูไม่ดีเอง” ลำเภาไม่โทษใคร มันเป็นความผิดของเธอเอง
“เกิดอะไรขึ้น น้องอิงหายไปเหรอ” เหนือเมฆที่เดินลงจากอัฒจันทร์แรกถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ด้านหลังมีหวังเฉินกับโรมที่ขึ้นไปดูอิงจันทร์ที่ด้านบนตามมาด้วย
ลำเภาพยักหน้าช้า ๆ “ขอโทษค่ะคุณเหนือ ฉันดูน้องอิงไม่ดีเอง”
“พอดีคุณเภามัวแต่ยืนคุยกับผมน่ะครับ ผมเองก็ไม่ทันได้สังเกตเหมือนกัน” ณเรศช่วยอธิบาย
เหนือเมฆเดินเข้ามาหาลำเภา เขาเห็นว่าใบหน้าหวานของหญิงสาวนั้นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
