“น้องอิงคะ ซื้อมาเยอะขนาดนี้จะกินหมดเหรอคะ” ลำเภาเอ่ยถามเจ้าลูกกระต่ายน้อยที่กำลังชี้ไม้ชี้มือสั่งโดนัทอยู่ที่หน้าตู้กระจก และเจ้าตัวก็เลือกสั่งไปแล้วเป็นสิบ ๆ ชิ้น
“น้องอิงจาซื้อไปฝากปะป๊าด้วย” อิงจันทร์ตอบเสียงแจ๋ว ก่อนจะเอียงคอมองพี่เลี้ยงสาวของตัวเอง “ทำไมอะ ไม่มีเงินจ่ายหยอ น้องอิงมีนะ อยู่ในเป๋า ๆ นี่ไง”
ลำเภามองเด็กหญิงที่กำลังใช้มือตบกระเป๋าใบเล็กลายยูนิคอร์น่ารักสีชมพูปุ ๆ ที่คาดอยู่ตรงเอวสองสามที ก่อนจะยกมือเกาหัวแกรก ๆ พลางยิ้มแห้งออกมา
เอิ่ม... นี่สภาพฉันดูเหมือนคนที่ไม่มีเงินขนาดนั้นเลยเหรอ
“โอเคค่ะ ๆ จะซื้อเท่าไรก็ตามใจน้องอิงเลย จะซื้อไปฝากคนทั้งโรงงานพี่เภาก็ไม่ว่าค่ะ” ลำเภาพูดอย่างหมั่นไส้แกมประชด แต่เจ้าลูกกระต่ายน้อยกลับทำตาโตตื่นเต้น
“ใช่ ๆ! งั้นน้องอิงเหมาหมดร้านเยย!”
พี่เลี้ยงสาวน้ำตาแทบไหล ดีนะที่ร้านโดนัทนี่เป็นแค่ร้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ข้างทาง และขนมก็เหลือไ
