คำพูดของเหนือเมฆราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงมากลางใจ มันทั้งหนักหน่วง รุนแรงและทำร้ายความรู้สึก ความเข้มแข็งก่อนหน้านี้แทบมลายหายไปในชั่วพริบตา
“หึ! แบบนี้พี่เหนือต้องไล่มันออกไปเลยนะคะ ทำแบบนี้ได้ยังไง เป็นแค่คนใช้แต่กล้ามาทำร้ายเจ้านาย”
ลำเภากำมือแน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน แม้อยากจะแก้ตัวบ้างแต่กลับพูดไม่ออก เธอรู้สึกเหมือนก้อนสะอึกมันขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย พลันขอบตาก็แสบร้อน
ให้ตายเถอะ... อย่านะลำเภา อย่างร้องไห้ออกมาเชียว
“โกหก! คนที่รังแกน้องอิงคือยัยแม่มดร้ายต่างหาก!” อิงจันทร์ชี้มือป้อม ๆ มาที่คาริสา แม้จะไม่ชอบผู้หญิงทุกคนที่มาเข้าใกล้ผู้เป็นพ่อ แต่กลับพี่เลี้ยงสาวเป็นข้อยกเว้น ถ้าไม่มีลำเภาใครจะมาคอยเล่านิทานก่อนนอนให้เธอฟังล่ะ ไม่ยอมเด็ดขาด!
คาริสาตวัดสายตามองเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้า เธอพยายามข่มอารมณ์โกรธจนใบหน้าสวยดูบิดเบี้ยว น้ำเสียงก็ปรับลงให้ดูอ่อนหวาน “น้องอิงคะ เป็นเด็ก
