“ฮือ! เอาของน้องอิงคืนมานะ” อิงจันทร์ร้องไห้โฮ มือก็พยายามที่จะคว้าเอาตุ๊กตาคืนมา แต่เพราะว่าตัวเล็กกว่ามากจึงทำได้แค่กระโดดโหยงเหยงไปมาเท่านั้น
“เอาปึ๋งของน้องอิงคืนมา อึก...”
คาริสาจับร่างน้อย ๆ ของอิงจันทร์ไว้แน่น ตุ๊กตายูนิคอร์นยักษ์สีชมพูยังคงถูกชูขึ้นเหนือกองไฟในเตาผิง รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นช้า ๆ “ครั้งนี้จะได้จำ.... ว่าเป็นเด็กเป็นเล็กไม่ควรจะมาเรียกผู้ใหญ่ว่ายัยแม่มดอีก”
“ฮือ เอาตุ๊กตาของน้องอิงมา”
“ตุ๊กตาเน่า ๆ แบบนี้ทิ้งมันเถอะ แล้วเอาไว้ถ้ายอมเป็นเด็กดีเมื่อไรพี่จะซื้อตัวใหม่ให้แล้วกัน”
“ไม่ ฮืออ เอามา”
แต่ก่อนที่คาริสาจะทันได้ปล่อยตุ๊กตาลงกองไฟในเตาพิง มือบางแต่ทว่าแข็งแรงของลำเภาก็ยื่นมาคว้าจับที่ต้นแขนของหญิงสาวไว้แน่น
หมับ!
“นี่คุณคิดจะทำอะไร” ลำเภาถามเสียงเข้ม ตอนนี้สีหน้าของเธอนั้นเย็นชาไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม
“โอ๊ย! นี่แกจะทำบ้าอะไร ฉันเจ็บนะ ปล่อย!” เพราะแรงบีบที่ค่
