“ปะป๊า ๆ น้องอิงอยากกินรสม่วง ๆ อันนั้นค่ะ” อิงจันทร์ที่กำลังกอดคอคนเป็นพ่อไว้ชี้ไม้ชี้มือไปยังไอศกรีมเจลลาโตในถาดหลากสีสันที่ตั้งเรียงรายอยู่ในตู้กระจกใสตรงหน้า
“เอารสบลูเบอร์รี่เหรอคะ”
“เอาบลูเบอร์รี่ ๆ”
“แล้วคุณล่ะ เอารสอะไร” เหนือเมฆหันมาถามลำเภาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ บ้าง
“ฉันอยากกินรสมะนาวเชอร์เบทค่ะ”
“งั้นเอารสมะนาวเชอร์เบทกับรสบลูเบอร์รี่อย่างล่ะหนึ่งครับ” เหนือเมฆสั่งกับพนักงานคนขาย... และเพียงไม่นานไอศกรีมทั้งสองโคนก็มาอยู่ในมือของอิงจันทร์และลำเภาเรียบร้อย
“อร่อยจังเยยค่ะ ปะป๊า อ้าปาก ๆ ลองกิงของน้องอิง” อิงจันทร์ยื่นไอศกรีมในมือไปจ่อที่ปากของผู้เป็นพ่อ
เหนือเมฆเองก็ไม่ขัดใจจึงชิมไปคำหนึ่ง “อร่อยค่ะ”
“น้องอิงชอบ”
“งั้นถ้าชอบก็กินให้หมดนะคะ” เหนือเมฆยิ้มอย่างเอ็นดู
เวลานี้พวกเขาทั้งหมดพากันมาเดินที่ถนน Corso Umberto (คอร์โซ อุมแบร์โต้) ที่เต็มไปด้วยร้านค้าและคาเฟ่มากม
