ค่ำคืนในเมืองมาราเนลโล (Maranello) กลับมาเงียบสงบอีกครั้งหลังจากงานเลี้ยงต้อนรับอันยิ่งใหญ่ของแด๊ดดี๊คาเตอร์จบลง แสงไฟในคฤหาสน์หลังงามค่อย ๆ ดับลงทีละดวง เหลือเพียงแสงสลัวจากห้องนอนใหญ่ถัดไปของสองพี่น้องที่ยังคงสาดส่องออกมาเล็กน้อย
ส่วนภายในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้น...
“อื้อ! เบาหน่อยค่ะเฮีย เดี๋ยวลูก ๆ ตื่นมาได้ยิน”
ร่างหนาของเหนือเมฆในตอนนี้ไม่ได้สนใจเสียงร้องบอกของผู้เป็นภรรยาเลยสักนิด เขายังคงขยับโยกไหวขึ้นลงอยู่แบบนั้นไม่หยุด ช่วงล่างก็สาวเอวเข้าออกกระแทกกายอย่างหนักหน่วง
“อ๊าา เฮียเหนือ”
“เภา... เฮียไม่ไหวจริง ๆ อะ อ๊า”
“นะ ไหนบอกว่าจะไม่ทำ อะ อ๊าา วันนี้เฮียบอกว่าเฮียเหนื่อยไม่ใช่เหรอ อื้ออ” ลำเภาสะดุ้งเฮือกเมื่อผู้เป็นสามีนั้นก้มลงมากัดที่ยอดอกเธอเต็มแรง ก่อนจะตวัดดูดเลียขบเม้มอย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างก็ล็อกสะโพกของเธอไว้แน่นพร้อมกับกระหน่ำช่วงล่างซอยอย่าง
