บ่ายวันอาทิตย์ในสวนสาธารณะเมืองมาราเนลโลควรจะเป็นช่วงเวลาที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แสงแดดสีทองอ่อน ๆ ของฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ลงมากระทบผืนหญ้าสีเขียวขจีที่เริ่มมีใบไม้แห้งสีน้ำตาลร่วงหล่นประปราย
ครอบครัวของเหนือเมฆเลือกมุมสงบใต้ร่มไม้ใหญ่เพื่อปูเสื่อปิคนิค เหนือเมฆและลำเภานั่งพิงไหล่อ่านหนังสือเล่มโปรดอยู่ด้วยกันและปล่อยให้เด็ก ๆ ได้วิ่งเล่นอย่างอิสระในสนามเด็กเล่นที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักภายใต้สายตาที่คอยสอดส่องดูแลเป็นระยะ
“อิน อินจะพารถไปซิ่ง!” อินทร์ธรณ์ในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นกับเสื้อยืดลายทางสีสดใสกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนกระบะทราย มือป้อมกำรถเฟอร์รารี่คันจิ๋วไถไปตามเนินทรายอย่างเพลิดเพลิน
“บรื้น~ บรื้น~ เลี้ยวโค้ง เอี๊ยด!” เจ้าตัวเล็กสร้างโลกจินตนาการส่วนตัวอย่างมีความสุขโดยมีอิงจันทร์นั่งเล่นชิงช้าอยู่ข้าง ๆ คอยมองน้องชายด้วยสายตาเอ็นดู
“อินอย่าเอาทรายเข้าป
