แสงของดวงจันทร์ยามค่ำคืนอาบไล้ไปทั่วชายหาดแคลิฟอร์เนีย พร้อมกับเกลียวคลื่นสีดำเข้มที่ม้วนตัวซัดสาดเข้าหาฝั่งเกิดเป็นฟองขาวละเอียดยิบแตกกระจายบนพื้นทรายสีนวลที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เช่นเดียวกับกลุ่มก้อนความวุ่นวายขนาดย่อมที่กำลังแอบเคลื่อนที่ด้วยพลังงานอันล้นเหลือออกมาจากห้องพักของโรงแรม
“พี่ดีน! จับน้องอินให้หน่อย น้องอินจะกินปูแล้ว!” เสียงกรีดร้องหวานใสของเดียร์น่าดังแทรกเสียงคลื่น เด็กหญิงวัยเก้าขวบในชุดเดรสลูกไม้สีขาวที่บัดนี้ชายกระโปรงเริ่มเปรอะเม็ดทรายกระโดดเหยง ๆ วิ่งตามเจ้าตัวเล็กที่กำลังวิ่งไล่กวดปูตัวจิ๋วลงทะเล
ดีนที่เดินตามหลังถอนหายใจออกมาเบา ๆ แต่มุมปากกลับยกยิ้มเอ็นดู ขายาวก้าวฉับ ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็คว้าตัวของอินทร์ธรณ์เจ้าหนูวัยสามขวบที่กำลังจะพุ่งหลาวลงน้ำทั้งตัวขึ้นมาอุ้มไว้ได้ทัน
“อึ้บ! กินไม่ได้นะครับน้องอิน เดี๋ยวปูมันหนีบปากเอานะ” ดีนบอกเสียงนุ่มพลางปัดทรายออกจากแก้มย
