“เลือด!” ลำเภาหน้าซีดเผือด “ละ ลูกแม่”
“แม่เภา!” เสียงร้องตะโกนของอิงจันทร์ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็ก ๆ ที่วิ่งหน้าตั้งกลับมาพร้อมกับโรม และเมื่อเห็นเลือดที่พื้น เจ้าลูกกระต่ายน้อยก็ถึงกับตื่นตระหนก
“แม่เภาเลือดไหล! ยัยแม่มดร้ายทำอะไรแม่เภา” อิงจันทร์ตวาดลั่นใส่หญิงสาวแปลกหน้า ใบหน้าเล็กก็แยกเขี้ยวใส่ ความโกรธพุ่งปรี๊ดจนลืมกลัว “กล้ามาทำแม่เภาเหรอ เดี๋ยวจะโดนตุยท้องให้หงาย”
“ยัยเด็กบ้า! แม่แกเดินไม่ดูทางเองต่างหาก อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ” หญิงสาวตวาดกลับอย่างไม่ลดละ “เป็นแค่คนต่างด้าวแท้ ๆ ทำมาเป็นปากดี”
โรมรีบถลันเข้าไปประคองลำเภา สีหน้าเครียดขึงเมื่อเห็นเลือด “คุณเภา ทำใจดี ๆ ไว้นะครับ”
“ชะ ช่วยด้วย เภาเจ็บท้องค่ะ” ลำเภาร้องคราง
ทันใดนั้นบรรยากาศรอบตัวก็เย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างฉับพลันพร้อมกับเงาทะมึนของร่างสูงที่ปรากฏตัวขึ้น
“เภา!” เหนือเมฆที่เพิ่งวิ่งกลับมาจากห้องน้ำหัวใจแทบหยุดเต้นเม
