ราตรีกาลในเมืองมาราเนลโลช่างเงียบสงัด แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องกระทบยอดตึกและทิวไม้เป็นเงาสลัว อากาศภายนอกเย็นฉ่ำกำลังดีสมกับเป็นค่ำคืนแห่งการพักผ่อน ภายในห้องนอนของเหนือเมฆ ทุกชีวิตต่างจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราอันแสนสุข โดยเฉพาะว่าที่คุณพ่อลูกสองที่นอนกรนเบา ๆ กอดภรรยารักแนบอกอย่างหวงแหน
กำหนดการผ่าคลอดถูกวางไว้ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า กระเป๋าเตรียมคลอดถูกจัดวางเรียงรายไว้อย่างเป็นระเบียบที่มุมห้อง ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว หรืออย่างน้อยเหนือเมฆก็คิดว่าพร้อม
“อึก!”
แรงบีบรัดที่หน้าท้องอย่างรุนแรงปลุกให้ลำเภาตื่นขึ้นจากฝันหวาน หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ขนตางอนยาวกะพริบถี่ ๆ อย่างพยายามปรับสายตาในความมืด มือบางเลื่อนไปกุมที่หน้าท้องนูนใหญ่ที่แข็งเกร็งขึ้นมาเป็นลูก
“จะ เจ็บ”
ความเจ็บปวดระลอกนี้ไม่ใช่แค่อาการเจ็บเตือนเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือความเจ็บหน่วงร้าวไปถึงกระดูกสันหลังเหมือ
