“ทำไมผมต้องทำแบบนั้น”
“เพราะตอนนี้มีเพียงแค่ผมคนเดียวที่ช่วยคุณได้”
หวังเฉินหัวเราะออกมาดังลั่น มันไม่ใช่ความดีใจแต่เป็นความเย้ยหยันในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด “ช่วยงั้นเหรอ?”
“ครับ”
“คุณรู้ไหมว่าคุณไม่ใช่พวกแรกที่ต้องการตัวลูกชายของผม ทุกคนหวังประโยชน์จากความสามารถของอาหวัง แต่แล้วเมื่อคนเหล่านั้นรู้ว่าตัวเองต้องเผชิญกับอะไร สุดท้ายต่างก็หันหลังให้ทั้งนั้น ไม่มีใครเหลียวแลลูกชายของผม เมื่อหมดผลประโยชน์ก็ถูกโยนทิ้งราวกับเศษขยะชิ้นหนึ่ง”
ความอัดอั้นคับแค้นใจของชายวัยกลางคนนั้นส่งผ่านออกมาจากแววตาและน้ำเสียง
“เฟอร์รารี่ใช่ไหมครับ... ที่ปฏิเสธการช่วยเหลือคุณ” ถ้าตามข้อมูลที่คุณณเรศให้มานั้นบวกกับสิ่งที่บริกรสาวอย่างไมร่าบอกเขา ก่อนหน้านี้เฟอร์รารี่เองก็ควานหาตัวอาหวังมาตลอดจนถึงขนาดตามไปถึงหมู่บ้านซาโวกา แต่แล้วอยู่ ๆ เฟอร์รารี่ก็หยุดตามหาไปซะดื้อ ๆ ถ้าไม่บังเอิญไปสืบรู้อะไรเข้ามีเหรอที่องค
