“ปะป๊าขา!~”
ฟุ่บ!
เสียงเจื้อยแจ้วมาพร้อมกับร่างเล็ก ๆ ที่พุ่งกระโดดเข้ามากอดที่ขา
“น้องอิง คิดถึงปะป๊าไหมคะ” เหนือเมฆที่เพิ่งกลับมาถึงที่พักก้มตัวลงไปอุ้มเจ้าลูกกระต่ายน้อยขึ้นมาก่อนจะหอมเข้าไปที่แก้มนุ่ม ๆ หนึ่งที
“คิดถึงค่ะ น้องอิงคิดถึงปะป๊ามาก ๆ เยย ปะป๊าทำไมไปนานจังเยยล่ะคะ โดนัทอยู่ไกลหยอ” อิงจันทร์กอดคอผู้เป็นพ่อแน่น ดวงตาซุกซนก็กวาดมองหากล่องโดนัทแสนอร่อย
“ใช่ค่ะ โดนัทเจ้านี้อร่อยมาก ๆ คนซื้อเยอะด้วยปะป๊าก็เลยต้องรอนานเลย” เพราะเวลานี้มันก็บ่ายคล้อยเข้าไปแล้วจึงหาข้ออ้างไปเรื่อย แต่ถึงอย่างนั้นเหนือเมฆก็ไม่ได้ลืมที่จะแวะหาซื้อมันมาให้ลูกสาวตัวน้อย
“นั่นไงคะ โดนัทนมสดเจ้าอร่อยของน้องอิง ปะป๊าซื้อมาให้หลายกล่องเลยนะ” เหนือเมฆพยักพเยิดหน้าไปยังกล่องโดนัทหลายกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะ
“อู้วหู้ว! โดนัทของน้องอิง” อิงจันทร์ดิ้นขลุกขลักเพื่อให้ผู้เป็นพ่อปล่อยเธอลง จากนั้นก็วิ่งดุ๊ก
