“เงียบๆ ไว้... เดี๋ยวพวกมันรู้ว่าผมกำลัง ‘ลงโทษ’ เด็กดื้อ...”
สิ้นคำขู่ พ่อเลี้ยงหมอกครามก็ไม่รอช้า เขาใช้วงแขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้แน่น ดันร่างเธอให้หลังแนบติดกับเสาเหล็กเย็นเฉียบของโรงเรือนจนไร้ทางหนี ความเย็นของโลหะที่สัมผัสแผ่นหลังตัดกับความร้อนรุ่มจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามสะโพกมนอย่างเอาแต่ใจ
เขาไม่ได้รีบร้อนจะสอดใส่ในทันที แต่จงใจทรมานเธอด้วยการลากฝ่ามือสากระคายผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงไปตะปบกุมเนินเนื้ออวบอูมผ่านเนื้อผ้ากางเกงขาสั้นตัวจิ๋วที่เปียกชื้นจากเหงื่อและน้ำหวานที่ซึมออกมา
“แฉะขนาดนี้... คิดถึงผมนานแล้วสิท่า...อยากอ้าขาแค่โทรมาก็ได้ ไม่เห็นต้องเหนื่อยมาทำงานให้ร้อน!”
เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหู ก่อนจะล้วงมือหายเข้าไปด้านในอย่างช่ำชอง ปลายนิ้วเกี่ยวรั้งขอบชั้นในลูกไม้ตัวบางให้เบี่ยงพ้นทาง เผยให้เห็นกลีบดอกไม้งามที่บวมเป่งและแดงระเรื่อจากการถูกกระตุ้น
นิ้วร้ายกาจกรีดไล้ไปตามร่อ
