ก้องยืนนิ่งอยู่กลางห้องนอนที่เริ่มเงียบเหงา สายตาคมทอดมองไปยังกองเสื้อผ้าของดาวที่ยังคงแขวนนิ่งอยู่ในตู้ และของใช้ส่วนตัวที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง กลิ่นแป้งและน้ำหอมอ่อนๆ ที่เขาเคยสูดดมด้วยความรักยังคงอบอวลจางๆ ตอกย้ำถึงการมีอยู่ของคนที่เพิ่งจากไป
เขารู้ดีว่าเธอคงไม่มีวันหวนกลับมาหยิบฉวยของพวกนี้อีก ชีวิตใหม่ที่รุ่งโรจน์บนกองเงินกองทองของเสี่ยอำนาจคงเนรมิตทุกอย่างที่เลิศเลอให้เธอได้มากกว่าเศษซากความทรงจำในห้องไม้เก่าๆ หลังนี้
ความรู้สึกสะท้อนใจปนเศร้าแล่นริ้วเข้ามากัดกินใจลึกๆ ก้องเผลอนึกย้อนไปถึงคืนวันอันแสนหวาน...
เตียงหลังเก่าที่เคยสั่นไหวด้วยแรงปรารถนา เสียงหัวเราะสดใสของดาวที่เคยเติมเต็มห้องนี้ให้มีชีวิตชีวา และคำมั่นสัญญาที่ว่าจะสร้างตัวไปด้วยกัน บัดนี้มันกลายเป็นเพียงเสียงสะท้อนที่ดังก้องอยู่ในหัวเพื่อตอกย้ำความพ่ายแพ้
ก้องคลี่ยิ้มให้ตัวเองอย่างสมเพช เป็นรอยยิ้มที่ข
