บรรยากาศภายในบ้านไม้หลังเก่าเริ่มสลัวรางด้วยแสงยามโพล้เพล้ ก้องเดินก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในจังหวะที่ฟ้าเกือบจะมืดสนิท กลิ่นอับชื้นของไม้และไอความร้อนที่ค้างจากตอนกลางวันปกคลุมไปทั่วโถงชั้นล่าง แอน ในชุดเสื้อสายเดี่ยวตัวเดิมที่เน้นทรวดทรงสล้าง และ แก้ว ต่างนั่งรอคอยเขาอย่างใจจดใจจ่อบนแหย่งไม้สักตัวเก่า
ก้องเดินเข้าไปหยุดนิ่งตรงหน้าทั้งคู่ ก่อนจะวางซองพลาสติกที่บรรจุโฉนดที่ดิน—ต้นเหตุของรอยร้าวทั้งหมด—ลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเตี้ยหน้าแหย่ง เสียงซองพลาสติกกระทบพื้นไม้ดัง แกรก ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด
“อ้าว... แล้วอีดาวล่ะ?” แก้วร้องถามพลางชะเง้อคอมองผ่านไหล่ลูกชายไปทางประตูบ้านด้วยความฉงน
“ไม่ต้องไปมองหามันหรอกพ่อ... มันไม่กลับมาแล้ว”
น้ำเสียงที่ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นของก้อง ทำให้ทั้งแก้วและแอนถึงกับชะงักมือที่กำลังเอื้อมจะไปหยิบซองโฉนด ทั้งคู่ค้างอยู่ในท่านั้นครู่หนึ่ง ก
