เสียงอึกทึกในโรงอาหารพนักงานช่วงพักเที่ยงไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทของก้องเลยแม้แต่น้อย เขานั่งกระสับกระส่ายอยู่บนม้านั่งยาว พลิกข้อมือดูนาฬิกาครั้งแล้วครั้งเล่า สายตาคมเข้มชะเง้อมองไปที่ทางเข้าโรงอาหารอย่างมีความหวัง ทุกครั้งที่มีกลุ่มพนักงานหญิงเดินผ่านเข้ามา เขาจะเผลอยืดตัวขึ้นมองหาเงาร่างที่คุ้นตาที่สุด
แล้วเธอก็ปรากฏตัวขึ้น... ดาว ในชุดยูนิฟอร์มสีเข้มที่รัดรูปจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน เธอกำลังก้าวเดินเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อนพนักงานหญิงพลางคุยหัวเราะร่วน ท่าทางสดใสขัดกับภาพในมโนภาพที่ก้องเห็นเมื่อคืนวันก่อนอย่างสิ้นเชิง
เพื่อนสาวที่เดินมาด้วยกันตบไหล่ดาวเบาๆ แล้วโบกมือขอตัวไปซื้อข้าวก่อนอย่างรู้ใจ ทิ้งให้ดาวหยุดยืนกวาดสายตาหาใครบางคน
“ดาว! ทางนี้ดาว!” ก้องกึ่งลุกกึ่งนั่งพลางชูมือเรียกเสียงดังจนพนักงานโต๊ะข้างๆ พากันหันมามอง
ดาวคลี่ยิ้มกว้างทันทีที่เห็นผัว เธอรีบสาวเท้าตรงเข้ามาทรุดตัวลงน
