“กาแฟค่ะบอส”
เอวาเดินเข้ามาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเฟยในช่วงสาย ก่อนจะแอบมองคนที่ยังก้มมองเอกสารในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเธอสักนิด
“ขอบคุณครับ”
“มื้อกลางวันจะออกไปทานข้างนอกหรือให้สั่งมาให้ดีคะ”
“สั่งมาดีกว่าครับ ผมไม่อยากเสียเวลาออกไป” คราวนี้เฟยเงยหน้าขึ้นมาตอบก่อนจะก้มลงไปอ่านเอกสารต่อเหมือนเดิม
“ได้ค่ะ…”
แม้จะขัดใจกับท่าทางที่ดูเมินเฉยในช่วงนี้ แต่เอวาก็ทำได้แค่พยักหน้ารับคำแล้วเดินออกมา ทั้งที่อยากถามจะแย่ว่าทำไมถึงได้มีท่าทีเปลี่ยนไปขนาดนี้ แม้ว่าตอนนี้เราก็ยังคงมีสัมพันธ์กันเหมือนเมื่อก่อนถึงจะไม่ได้บ่อยนัก แต่ตอนทำงานเฟยกลับเป็นฝ่ายแบ่งเส้นชัดเจนจนเอวาแปลกใจ ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งดูยุ่งกับงานมากขึ้นจนเธอเองก็ไม่กล้าไปถามอะไร ได้แต่เก็บความสงสัยไว้จนผ่านมาเป็นเดือน
“ยังไม่กลับอีกเหรอครับ” เสียงทักจากด้านหน้าทำให้เอวาที่ก้มตรวจตารางงานพรุ่งนี้อยู่สะดุ้งตกใจ ก่อนจะยิ้มอ
