“นั่นสิเนอะ แต่ทำไมพี่ถึงรู้สึกว่าเอวางอนพี่อยู่ล่ะครับ” เฟยพูดออกมาพลางยิ้มเอ็นดูคนที่นอนหันหลังให้ เขาลูบแขนเธอไปมาก่อนจะประสานมือเข้ากับมือเล็กของเอวาแล้วดึงมาจูบเบาๆ
“คิดมากไปเองรึเปล่าคะ เอวาปกติมากๆ” เอวาปฏิเสธเสียงแข็งก่อนจะถูกเฟยดึงให้หันมาหาอย่างไม่มีทางเลี่ยง
“อืม ปกติมากๆจนหน้าบึ้งไปหมดเลยแหละ” เฟยล้อคนตัวเล็กพลางขำเบาๆด้วยความชอบใจ เอวาเลยยิ่งรู้สึกเสียหน้ากว่าเดิมจนเผลอเสียงดังใส่แล้วฟาดแขนแกร่งแรงๆไปหนึ่งที
“พี่เฟย! ทำไมต้องหาเรื่องกันคะ”
“หึ โกรธอยู่จริงๆด้วย” ยิ่งเห็นท่าทางแบบนั้นของเอวา เฟยก็ยิ่งยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ดูเหมือนว่าเขาจะทำให้เอวาแสดงความรู้สึกออกมามากกว่าเดิมสำเร็จแล้ว ตอนนี้ถึงกับกล้าตีและเสียงดังใส่เขาทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่นานยังเย็นชาใส่กันตลอดด้วยซ้ำ
“ใช่ค่ะ โกรธอยู่ แล้วจะทำไมคะ”
“ไม่ทำไมครับ ถ้าโกรธพี่ก็แค่จะง้อ”
“อะไรของพี่เนี่ย อื้อ…” เสียงโว
