อารัณย์อัดเงินจ้างนักสืบมือดีออกตามหาพริ้มพราว ในที่สุดเขาก็พบที่อยู่เธอภายในเวลาไม่นาน อารัณย์สะสางงานทุกอย่างฝากให้คนอื่นดูแลแล้วออกเตรียมเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเป้ ครั้งนี้ต้องเดินทางไกลและลำบากพอสมควร
“รัณย์... ลูกจะไปกี่วัน เก็บของใส่กระเป๋ามากมายขนาดนี้” อุไรถาม
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับแม่ คงจะอยู่ง้อไปเรื่อยๆ จนกว่าพราวจะใจอ่อนนั่นแหละ” อารัณย์เงยหน้าขึ้นมาตอบ สีหน้าเขาดูมีความหวังมากขึ้น ขณะที่แซนดี้เองก็ท้องโตใกล้คลอดแล้ว หล่อนยืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ
“ตามง้อกลับมาให้ได้นะ ฉันจะรอ”
“แน่นอน งานนี้ผมจะเอาหลานกลับมาฝากทุกคนด้วย” อารัณย์บอกกับทุกคน อุไรและแซนดี้ยิ้ม พวกเขารู้สึกดีที่เห็นอารัณย์สดชื่นแจ่มใสขึ้นหลังจากหน้าดำคร่ำเครียดกับการตามหาพริ้มพราวมานานหลายเดือน ใครจะคิดล่ะว่าคุณหนูพริ้มพราวหนีไปพักใจใกล้ถึงบนดอยในเชียงใหม่!
“ครูพราวขา คำนี้อ่านว่าอะไรคะ” เสียงแจ๋วๆ ถามขึ้นขณะท
