“พราวเกลียดพี่รัณย์!”
“ฉันก็เกลียดเธอเหมือนกัน!” เขาค่อยๆ ปลดเข็มขัดตัวเองออก พริ้มพราวร้องไห้ หวาดกลัวกับชายตรงหน้า ให้ตายยังไงเขาก็คงไม่อ่อนโยนกับเธอเหมือนเมื่อ 5 ปีก่อน อารัณย์ขึ้นไปบนเตียง ฉุดขาเธอลงมาให้ตัวเธอมาอยู่ใต้ร่างเขา ชายหนุ่มตรึงข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น แววตาวาวโรจน์
“ปล่อย!”
“ฝันไปเถอะว่าฉันจะปล่อย ฉันจะปล่อยเธอก็ต่อเมื่อเอาเธอจนพอใจแล้วเท่านั้น!”
“อื้อ มะ... ไม่! ไม่นะ!”
อารัณย์กระชากชุดสีขาวบริสุทธิ์ของเธอออก เนื้อนมภายใต้เสื้อชั้นในเด้งขึ้นลงตามแรงหายใจหอบถี่ เขามองหญิงอย่างกระหาย เธอเคยเป็นผู้หญิงที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมากที่สุด แต่แล้วเธอกลับถวายตัวให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่เขา มือใหญ่บีบเคล้นหน้าอกทั้งสองข้าง เธอคิ้วขมวดด้วยความเจ็บ
“ถ้ารู้ว่าเธอจะใช้ชีวิตโสมมแบบนี้ ฉันเอาเธอไปตั้งแต่ครั้งแรกที่พาเธอไปห้องแล้ว!”
“คนบ้า! หยาบคายที่สุด” เธอต่อว่าเขา อารัณย์ไม่สนใจ เ
