อารัณย์ประคองเรือนร่างบางที่เป็นลมหมดสติใต้ร่างเขาขึ้นมา ตัวเธอเย็นเฉียบไปหมด ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเอากับใครจนเป็นลมแบบนี้มาก่อน อารัณย์อุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียง เขาเพ่งสายตามองหญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยความสับสน อารัณย์รีบไปจัดการตัวเอง อาบน้ำ แต่งตัวออกมา เขาเอาผ้าขนหนูชุบหน้าเช็ดหน้าหญิงสาว เธอครางเบาๆ ในลำคอ
“อื้อ... เจ็บ...”
“พราว! พราว...”
เขาเรียกเธอ แต่เธอไม่ตื่น น้ำตาใสๆ ไหลลงมาไม่หยุด มีเพียงเสียงสะอื้นเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเธอยังไม่เป็นอะไรมาก เขามองดูนาฬิกา เห็นว่าตอนนี้เข้าสู่ช่วงบ่ายแก่ๆ แล้ว อารัณย์ตัดสินใจลงไปชั้นล่าง สั่งแม่บ้านให้เตรียมอาหารเอาไว้ เธออาจจะไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าก็ได้ ที่เขาทำนี่ไม่ใช่เพราะเขาเป็นห่วงเธอหรอกนะ เขากลัวว่าเธอจะตายก่อนที่เขาจะแสวงหาความสุขจนพอใจต่างหากล่ะ
อารัณย์จัดการเคลียร์งานพักใหญ่ พออาหารเสร็จเรียบร้อย เขาเดินขึ้นไปที่ห้องนอน
