อารัณย์ไปรับแซนดี้ที่สนามบิน พอกลับมาถึงบ้านเขาก็จัดแจงยกกระเป๋าเธอขึ้นไปไว้บนห้องนอน พริ้มพราวเดินออกมาจากห้องครัว เห็นแซนดี้นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว หล่อนอุ้มท้องโตพอสมควร เธอกล้ำกลืนความบอบช้ำไว้ในหัวใจ อารัณย์เดินลงมาอีกครั้ง เขาให้พริ้มพราวจัดโต๊ะอาหาร
“อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” เขาถามแซนดี้ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
“แซนอยากกินนมค่ะ ตั้งแต่ท้องแซนดื่มนมเยอะมาก” หล่อนบอก
“ดื่มนมมากเกินไป มีโอกาสที่ลูกเกิดมาจะแพ้นมวัวสูงนะ พี่ว่าลดๆ หน่อยดีกว่า กินแค่แคลเซียมที่หมอให้มาก็น่าจะเพียงพอแล้ว” เขาเตือน แซนดี้เอียงคอมองอารัณย์อย่างสนใจ
“รัณย์รู้ได้ยังไงคะ”
“ก็... ตั้งแต่แซนโทรมาบอกพี่ พี่ก็นั่งอ่านหนังสือ หาข้อมูลเกี่ยวกับคนท้องทั้งคืน”
“โอ้... รัณย์ คุณเป็นผู้ชายที่น่ารักมาก” หล่อนยิ้มกว้าง อารัณย์ยักคิ้วให้
“แน่นอน น่ารักเฉพาะกับแซนคนเดียวนี่ล่ะ อะ... อาหารมาแล้ว กินเถอะ”
พริ้มพราวเดิ
