พริ้มพราวทำงานเสร็จก็ขับรถไปฟิตเนสเหมือนเดิม เธอเข้าไปในฟิตเนส แต่ไม่เห็นตะวัน เทรนเนอร์ส่วนตัว จึงโทรไปถาม
“วันนี้ไม่มาทำงานเหรอ”
“พราว... หลังจากนี้ผมคงเป็นเทรนเนอร์ให้พราวไม่ได้แล้วนะ” ตะวันบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ พริ้มพราวสงสัย
“ทำไมล่ะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ตะวัน”
“ผมถูกให้ออกจากงานกะทันหัน ตลกดีเหมือนกัน จู่ๆ ก็ตกงาน”
“อะไรนะ! ให้ออกจากงาน! ทำไมล่ะ ทำไมเขาถึงไล่คุณออก” พริ้มพราวถามเสียงดัง เธอรู้สึกว่ามันแปลกๆ
“ไม่มีเหตุผล แค่อยากให้ออก แต่เขาก็ให้เงินชดเชยมาเยอะนะ ให้มา 10 เดือน ก็ถือว่าคุ้มอยู่”
“แล้วคุณจะทำอะไรต่อ”
“ผมคงจะกลับไปอยู่บ้านที่อุบลฯ แล้วหางานทำที่นั่นเลย เสียดายนะที่เราไม่ได้เจอกันอีก”
“โอ้ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย”
“ไม่ต้องซีเรียสหรอก ยังไงเราก็เจอกันในโลกออนไลน์อยู่แล้ว มีอะไรก็อัพเดทกันนะ ผมถือว่าการถูกให้ออกครั้งนี้ มันเป็นโอกาสให้ผมกลับไปอยู่บ้านดู
