บทที่ 71 แม่จอมเผด็จการ

2 ปีผ่านไป เด็กชายอันน์มีอายุได้ 2 ขวบแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงที่ทำฤทธิ์กับแม่และคนรอบข้างมากที่สุด เด็กชายอันน์ค่อนข้างเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเอง เพราะได้รับความรัก การดูแลเอาใจใส่มากเกินไป มีคนพร้อมสปอยเต็มไปหมด จึงเป็นหน้าที่พ่อกับแม่อย่างอารัณย์และพริ้มพราวที่จะต้องสั่งสอนลูกให้อยู่ในระเบียบ กติกาที่วางไว้ “ไม่เอา! ไม่เอา! อันไม่กิน!” เด็กชายอันน์ปฏิเสธอาหารมื้อเช้าที่อุไรจัดหาไว้ให้ อารัณย์เอามือกุมขมับ พริ้มพราวนั่งนิ่งกัดฟันกรอดๆ “กินหน่อยเถอะลูก ย่าอุตส่าห์ทำให้” “ไม่กิน! มันเป็นผัก!” “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวย่าจะเปลี่ยนเป็นกุ้งกับไข่ให้เอาไหม” อุไรถาม เด็กชายอันน์นิ่งไปครู่หนึ่ง เอามือกอดอกทำหน้าครุ่นคิด “เอา!” หลังจากที่เด็กชายอันน์ตอบ อุไรกำลังจะยกจานข้าวเข้าไปเปลี่ยนเป็นเมนูโปรดที่หลานชอบ แต่พริ้มพราวเบรกเอาไว้เสียก่อน “ไม่ต้องค่ะคุณแม่!” พริ้มพราวเบรกเสียงดัง อุไรชะงัก ทำหน้าสงสั