อารัณย์ไปฝึกงานได้เดือนกว่าแล้ว เขาไม่ค่อยมีเวลาว่างไปหาพริ้มพราวที่มหาวิทยาลัย เพราะฝึกงานเสร็จต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ต่อ อย่าว่าแต่ไปหาเลย แค่คุยโทรศัพท์ยังแทบไม่มีเวลาคุย ทำให้อารัณย์กับพริ้มพราวห่างกันโดยปริยาย ตัวพริ้มพราวเองก็ออกจากบ้านไม่ค่อยได้ด้วย
อารัณย์นั่งถอนหายใจอยู่ที่หอพักในช่วงดึก เขาเพิ่งทำงานเสร็จ เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าไปหมดทั้งตัว เขาหยิบโทรศัพท์รุ่นเก่าขึ้นมากดโทรหาพริ้มพราว โทรไปหลายสายเธอไม่รับ จึงส่งข้อความไปหาทางไลน์
รัณย์ : พราว พี่คิดถึงพราวเหลือเกิน พรุ่งนี้พี่ลางานพาร์ทไทม์ เดี๋ยวพี่รับไปกินข้าวนะ ร้านปิ้งย่างเกาหลีร้านโปรด ตามด้วยร้านเค้กที่พราวอยากกินด้วยนะ
อารัณย์ส่งข้อความไป พริ้มพราวอ่าน แต่ไม่ตอบ เขาขมวดคิ้วขึ้น ทำไมเธออ่านไลน์เขา แต่ไม่ยอมรับโทรศัพท์ เขาโทรหาเธออีกครั้ง แต่เธอไม่รับสาย
รัณย์ : พราว ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รับสายพี่
พราว : เพิ่งอาบน้ำเสร็จค่ะ
