ตอนกลางวัน พริ้มพราวออกจากบริษัทเพื่อมารับประทานอาหารกลางวันกับคุณหญิงมาลัยวรรณ หล่อนมองลูกสาวแล้วถอนหายใจออกมา
“เฮ้อ... แกนี่ยังไง ทำหน้าตาให้มันสดชื่นแจ่มใสหน่อยสิ ทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์” หล่อนว่าเข้าให้ พริ้มพราวเบือนหน้าหนี ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง
“ก็คนมันทุกข์นี่คะ จะให้ทำหน้ามีความสุขได้ยังไง”
“ทำไม... ไอ้รัณย์มันดูแลแกไม่ดีหรือไง ถึงได้ทำหน้าเศร้าอย่างนี้ เมื่อก่อนนี้รักกันปานจะกลืนกินไม่ใช่เหรอไง” หล่อนพูดประชด พริ้มพราวหันขวับไปมองมารดา
“ใช่ค่ะ เมื่อก่อนเขารักหนู รักหนูมาก แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เขาเกลียดหนู!”
“ถ้าเกลียดแกแล้วจะยอมจดทะเบียนสมรสด้วยกันทำไม คนมันเคยๆ กัน”
“เคยอะไรกันล่ะคะคุณแม่ ตอนนี้พี่รัณย์เขามีแฟนใหม่แล้ว” เธอบอกความจริงให้มารดาได้รู้ แต่ดูเหมือนคุณหญิงมาลัยวรรณจะไม่เข้าใจ
“แฟนใหม่?”
“ใช่ค่ะ พี่รัณย์มีแฟนใหม่แล้ว”
“แกจะไปกลัวอะไร มันก็แค่แฟน ไม่ได้มีสิทธิ์
