พริ้มพราวเตรียมอาหารเช้าและทำข้าวกล่องเพื่อไปกินมื้อเที่ยงที่ทำงานต่อ เธอจัดแจงเอาปิ่นโตใส่กระเป๋าเก็บความร้อน ตั้งคู่กับกระเป๋าใส่ของ เธอนั่งลงกินมื้อเช้ากับเขา วันนี้เธอดูรีบเร่งพอสมควร
“ช่วงนี้เธอไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันเลยนะ” เขาพูดขึ้น พริ้มพราวเหลือบตามองเขา เธอก้มหน้ากินต่อ
“พราวมีเวลาให้พี่รัณย์ตลอด แต่พี่รัณย์ไม่ได้เรียกใช้พราวนี่คะ” เธอย้อน อารัณย์มองคนอวดดีที่ตอนนี้เริ่มปีกกล้าขาแข็ง ทำอะไรด้วยตัวเองได้หลายอย่างแล้ว
“ถ้าฉันเรียกใช้ เธอจะมีเวลาให้ฉันหรือไง วันๆ ได้แต่นั่งวาดการ์ตูน ทำงานงกๆ เหมือนคนร้อนเงิน” เขาบ่นต่อ พริ้มพราวยิ้ม
“พราวจะเก็บเงิน เรียนต่อปริญญาโทค่ะ พราวอยากเรียนต่อ” เธอพูด อารัณย์ชะงักมือ เขายักคิ้วเป็นเชิงถาม เพราะไม่คิดว่าคุณหนูพริ้มพราวที่เคยติดสบายจะคิดเรียนต่อ
“ทำไมถึงอยากเรียนต่อล่ะ ปกติไม่เคยเห็นเธอพูดเรื่องนี้”
“มีอาจารย์มหาวิทยาลัยที่เคยมานักศึกษามา
