เจ้าของตู้แดง

“แล้วไงคะ ถ่อมาตั้งไกลเพื่อมาพูดจาประชดประชันแค่นี้หรอ” ยูมิพูดพร้อมกับเช็ดหัวที่เปียกของเธอ หน้าตาไม่สบอารมณ์นั่นทำให้ใจผมบาง ปกติผมเจอแต่คนวิ่งเข้าหา แต่ผมก็ยังไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไงอยู่ดี ผมไม่เคยพูดเรื่องอะไรแบบนี้ ไม่เคยง้อใคร ไม่รู้จักความโรแมนติก ผมมันคนหยาบกระด้างปากเสีย แต่ที่รู้แน่ๆคือผมไม่อยากเสียเธอไป “ฉันขอโทษ” ผมโพล่งคำที่ไม่เคยพูดกับใครมาก่อนตลอดทั้งชีวิต “ห๊ะ” ตาเธอเบิกโต กระะพริบตาถี่ๆ คิ้วเลิกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเม้มเกือบเป็นเส้นตรง “ฉันบอกว่าฉันขอโทษ ยูมิ” “หูฝาด ฉันต้องหูฝาดแน่ๆ” เธอทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ ปนกับสีหน้าเอือมระอา แต่ผมแค่อยากให้เธอเข้าใจ “ฉันแค่ทนไม่ไหวถ้าเห็นเธอต้องไปกับคนอื่น ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้ยูมิ ฉันหึง ฉันหวง ฉันกังวลใจ ฉันอยากจะอยู่แต่กับเธอ อยากเอาเธอ พอไม่ได้เธอ ฉันก็อัดอั้นจนต้องไปเอากับคนอื่น แต่ก็ไม่อิ่มเหมือนเอากับเธอยูมิ เธอก