ผมขับรถเข้ามาเรียนตามปกติ จริงๆปี้นี้ผมมีเรียนเยอะนะ เข้าออกวอร์ดตลอด แต่ผมก็โดดบ่อย “พี่คริสคะ” เห้อ ยัยแอนนานี่ก็จะมาติดใจอะไรผมนักหนาก็ไม่รู้ เอาไปแค่หนเดียวเอง “ว่าไงแอนนา” “หนูไปซื้อกาแฟให้นะคะ” “ครับๆ” ผมแค่อยากไล่เธอไปไกลๆ พอพูดถึงกาแฟก็อดคิดถึงกาแฟที่กินพร้อมกับยัยนั่นช่วงเช้าไม่ได้ สมองผมที่คงมีคลังคำศัพท์น้อยเหมือนที่ไอ้เดวิดด่าแหละ มีแต่คำว่า ของกู กับยูมิ ตอนนี้ผมคิดออกอยู่ 2 คำ “ไอ้คริส” เสียงไอ้โชนดังมาแต่ไกล “ว่าไงเรียกซะเสียงดัง” ผมขมวดคิ้วใส่มันไปนิดหน่อย “หน้าตาไม่สบอารมณ์เลยมึงอ่ะ” มันถามพร้อมทำหน้ากวน “เออ คงจะสบอารมณ์หรอก พี่ชายมาฉกผู้หญิงของตัวเองไปต่อหน้า” คิ้วผมเริ่มพันกันยุ่ง “เหอะ ยังคิดถึงเขาอีกรึไง” มันยิ้มเยาะผมทีหนึ่งหรือป่าวนะผมแอบเห็น … ผมไม่ตอบมัน “เขาก็บอกหนักแน่นแล้วไม่ใช่รึไงว่าเลือกพี่ชายมึง แล้วมึงจะมาอารมณ์บูดทำไม” ไอ้โชนพูดหน้าเคร่ง “ก

