การทำงานของบัวตองเริ่มเข้าที่และเป็นไปอย่างปกติ แต่จะมีที่ไม่ปกติอยู่หนึ่งคน ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากคนที่เอาแต่ลอบมองเธอทั้งวัน และคอยสั่งงานจนเธอต้องเดินอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา
“แผลที่แขนเป็นยังไง หายหรือยัง”
“ค่ะ”
เธอตอบกลับสั้น ๆ พร้อมกับเมินสายตา ระหว่างที่กำลังเตรียมเครื่องมือให้กับหมอ
“ทำไมช่วงนี้เงียบ ๆ”
“ไม่เงียบค่ะ ก็ปกติ”
เธอเอ่ยเสียงราบเรียบ และยังคงแสดงสีหน้าเช่นเดิม
“งั้นก็แปลว่าเงียบแค่กับฉันสินะ”
“แล้วเรามีอะไรต้องคุยกันเยอะขนาดนั้นเหรอคะ เราเป็นอะไรกันเหรอ”
บัวตองรีบแหงนหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะย่นหัวคิ้วถามสีหน้ากวน ๆ
“อยู่ในโรงพยาบาลเธออาจจะปลอดภัย แต่กลับห้องเมื่อไหร่… เจอดีแน่”
เขาใช้ปลายนิ้วแตะที่ปลายคางของเธอเบา ๆ จนเธอต้องรีบถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก
คนเจ้าเล่ห์กระตุกยิ้มพลางหยิบแมสก์ขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย โดยมีเธอเข็
