“ง่วงว่ะ เมื่อไหร่จะเช้าเนี่ย”
มายด์ตบหน้าตัวเองเบา ๆ พร้อมกับพยายามเบิกตาฝืนความงัวเงีย เนื่องจากตอนนี้ปาเข้าไปตีสามแล้ว ผู้คนต่างหลับใหล มีเพียงพยาบาลกะดึกที่ยังต้องเดินสำรวจเด็กและผู้ป่วยหลังคลอดเป็นระยะ
แม้ไม่ได้ทำงานหนักหนาอะไร แต่มันก็ทั้งเบื่อทั้งง่วง อยากจะแอบงีบก็ไม่ได้เพราะมีกล้องวงจรปิดอยู่ ถ้าพี่นิมาเปิดดูกล้องย้อนหลัง มีหวังโดนดุจนหูชาแน่
“เอากาแฟสักแก้วหน่อยไหม”
เธอหันมาถามบัวตองที่กำลังนั่งจดสรุปงานของตัวเองเพราะใกล้จะถึงช่วงฝึกจบแล้ว
“เผื่อด้วยแก้วหนึ่ง”
ว่าแล้วก็ก้มหน้าลงละเลงปลายปากกาบนกระดาษอย่างใจจดใจจ่อ รอกระทั่งมายด์เดินลงไปที่ชั้นล่างและกลับขึ้นมาพร้อมกาแฟสองแก้วในมือ
“อะ”
ไอร้อนที่ปรากฏเหนือแก้วกาแฟบ่งบอกได้ถึงอุณหภูมิของเหลวที่อยู่ในแก้วได้เป็นอย่างดี เธอจึงยังไม่ยกมันขึ้นดื่มเพราะรอให้เย็นกว่านี้ก่อน ต่างจากมายด์ที่เอาแต่กระดกกาแฟอยู่ยกใหญ่
“แกกับหมอปวิน
