“หนูลินคะ ตอนนี้ยังมีเจ็บหน้าอก มีหอบอะไรอยู่ไหมลูก” กันต์ธีร์ถามระหว่างเดินทาง
“ไม่เท่าไหร่ค่ะพ่อ หนูทนได้”
คำตอบของลูกทำให้ชายหนุ่มกะพริบตาถี่ๆ เหตุใดเด็กตัวแค่นี้จึงต้องรู้สึกชินชากับความเจ็บปวด ต้องอดทนเกินอายุของแก
“ไม่ต้องทนก็ได้นะลูก ถ้าเจ็บ ถ้าเป็นยังไงก็บอกพ่อหรือแม่ พ่อจะได้รู้เผื่อว่าหนูอาจจะจำเป็นต้องหาหมอ”
“หนูไม่อยากไปหาหมอค่ะ” คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากถนนหันมามองหน้าลูก แกจึงพูดต่อ
“ไปหาหมอทีไรหนูก็เจ็บตัวทุกที หนูไม่อยากตรวจเลือดไม่อยากฉีดยาแล้วค่ะ”
“หนู... เคยเจ็บหน้าอกมาก่อนที่จะเข้าโรงพยาบาลใช่ไหมลูก” เขาถามตรงๆ โรคที่แกเป็นคือสิ่งที่เป็นมาตั้งแต่กำเนิด และเพิ่งแสดงผลตอนโตและอาจจะเป็นไปได้ว่าธิมารินทร์รู้สึกถึงอาการของโรคมาก่อนหน้านี้ก็ได้
เด็กหญิงก้มหน้า “ค่ะ หนูเริ่มเป็นตั้งแต่อยู่ป.หก แต่หนูไม่กล้าบอกพ่อแม่ ไม่กล้าบอกแม่ลี”
“ทำไมล่ะค่ะ”
“หนูก
