นางกันตามาถึงไทยในสัปดาห์ต่อมา หลังจากที่ได้ยินรายงานข่าวว่าลูกชายคนเล็กกลับไปพัวพันกับเด็กสาวคนเดิมเมื่อสิบสามปีก่อน นางเต็มไปด้วยความโมโหและขุ่นเคืองอย่างยิ่งเมื่อกลับมาถึงบ้านที่กรุงเทพฯ และไม่พบใครสักคน
“ตามลูกฉันให้กลับบ้านกันเดี๋ยวนี้ ไปไหนกันหมด”
“ดิฉันเช็กกับเลขาของคุณธัชช์แล้วค่ะ คุณธัชช์กับคุณปายรวมถึงคุณเธมส์ ส่วนมากไม่ได้กลับมานอนที่นี่กันค่ะ คุณธัชช์อยู่บ้านชานเมืองเพราะก่อนหน้านี้ใกล้โรงเรียนนานาชาติที่คุณหนูปายเธอเรียน ส่วนคุณเธมส์พักที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวค่ะ” เลขาของกันตาที่ติดตามมาด้วยรายงาน
“ตอนนี้ยายปายจบไฮสกูลแล้วไม่ใช่เหรอ จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วทำไมต้องไปอยู่โน่นกันอีก” หญิงวัยกลางคนมีท่าทางหงุดหงิด
“ตามตาธัชช์มาคนเดียวก่อนก็ได้ ส่วนเธมส์ยังไม่ต้อง” นางสรุป
กันตธรทำสีหน้าเรียบเฉยหลังจากที่รู้จากสรารัตน์ว่ามารดาต้องการให้ไปพบ “ขอบคุณมากคุณสร เรื่องนี้ผมจัดการเอ
