“แม่มาไทยตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”
กันต์ธีร์กลับมาถึงเพนต์เฮาส์ก็ต้องแปลกใจเมื่อทางนิติบุคคลแจ้งว่ามารดาของเขามารอ
ชายหนุ่มกอดมารดาหอมแก้มซ้ายขวาแบบที่เคยทำ “ทีหลังแม่โทรบอกผมสิจะได้ไปรับที่สนามบิน”
นางกันตากอดตอบลูกชายแล้วคลายอ้อมแขนออก “แม่ได้ข่าวว่าลูกกำลังคบกับคนที่ไม่ควรคบ แม่ร้อนใจเลยรีบมา”
“ยังไงนะครับแม่ คนที่ไม่ควรคบ” แวบหนึ่งเขาคิดถึงสุคนธรส หรือว่ามารดาหมายถึงเธอ
“ใช่ คนที่ลูกไม่ควรคบหาอีก แม่ไม่อยากให้ลูกเจ็บหนักขนาดนั้นอีกแล้ว แม่ทนไม่ไหวหรอกเธมส์”
“ยังไงนะครับแม่ แม่อธิบายที” ชายหนุ่มนิ่วหน้า
“เธมส์... ความทรงจำของลูกที่มันหายไปอาจจะเป็นกลไกของร่างกายก็ได้นะลูก” นางกันตาทำหน้าเคร่งเครียด “หมอบอกว่ามันอาจจะเป็นสิ่งที่ลูกเองไม่อยากจำ เช่นเลวร้ายเกินไป เจ็บปวดมากลูกก็เลยลืมมันไป”
กันต์ธีร์สับสน “แม่พูดอะไรครับ”
“ที่แม่ปล่อยลูกกลับไทย ก็เพราะเห็นว่าลูกลืมเรื่องน
