ปราบดูจะตกใจกับชื่อที่ได้ยินอยู่ไม่น้อย หากแต่เจ้าตัวกลับไม่ได้บอกอะไรบัวหอม ทำเพียงแค่พาเดินตรงไปยังจักรยานซึ่งจอดเอาไว้อยู่หน้าตลาดแล้วปั่นกลับบ้านเรือนไทยมาโดยไม่มีประโยคบทสนทนาใด ๆ เกิดขึ้นอีก
“ปราบ”
เจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรที่กำลังตั้งใจเก็บยานพาหนะเข้าตำแหน่งเดิมจำต้องผ่อนลมหายใจออกมาในที่สุด ที่ไม่อยากพูดหรือกล่าวตอบอะไรหญิงสาว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขา อีกทั้งยังมีความไม่ชอบใจบุคคลดังกล่าวอยู่เป็นทุนเดิม
เรียกได้ว่าขยะแขยงเลยด้วยซ้ำ
การกลับมาของหล่อน แน่นอนว่าเขาที่อยู่กินแทบจะในตลาดมีหรือจะไม่รู้ข่าว ทว่าหมู่บ้านแห่งนี้ก็หาใช่สมบัติส่วนตัวของใครคนใดคนหนึ่ง ซึ่งพอไม่ชอบขี้หน้าใครแล้วจะเอ่ยไล่ไปยังไงก็ได้
แล้วมีหรือปราบที่เริ่มสนิทกับบัวหอมจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวนั้นคิดยังไงกับอาเขา แต่กับคนที่นิ่งขรึมบางช่วงเวลาผู้เป็นหลานที่โตมากับสิบเพชรพรรณรายณ์ยังไม่อาจจะ
