“จะโทรหาใครครับ” คนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาได้ไม่นานรีบกล่าวถามบิดาซึ่งทำเหมือนกับว่ากำลังจะกดต่อสายออกไปหาใคร
“บัวหอมไง ฉันจะบอกน้องว่าแกฟื้นแล้ว”
“ยังไม่ต้องบอกครับ”
“ทำไม ตอนลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าฉัน แกยังเอาแต่ถามหาน้องอยู่เลย”
“ตอนแรกมันก็ใช่อยู่หรอกครับ แต่พอไอ้ปลัดมันบอกว่าใครเป็นคนบริจาคเลือดให้ ผมก็เรียกบัวหอมมาหาไม่ลง” หากไม่นับเรื่องที่นึกโกรธเจ้าของโรงสีอยู่ แน่นอนว่าสิบเพชรพรรณรายณ์ต้องเป็นเพื่อนที่ดีมาก ๆ สำหรับเขาอยู่แล้ว และพอได้ทราบในหลาย ๆ เรื่องมาจากชยุต อคติในใจมันก็เริ่มลดลงจนนึกสงสารอีกฝ่ายแทน
“ใจอ่อนเพราะเรื่องแค่นี้เหรอ ไหนตอนแรกแกยังบอกอยู่เลยว่าจะเอาคุณชายมาแต่งกับน้องให้ได้”
“มันก็ใช่ครับ แต่เห็นบัวหอมยิ้มแย้มแบบนั้นลึก ๆ ผมก็มองออกว่าน้องคิดถึงที่นี่และไอ้เสี่ยมันมากขนาดไหน ผมอยากจะจับคู่ให้น้องกับคุณชายก็จริง แต่อย่าลืมว่าเราจะไปบังคับอะไรน้องก็ไม่ได้ เพราะผมไม่อย
