บัวหอมไม่อาจจะข่มตาหลับได้ทั้งคืน จวบจนรุ่งอรุณมาเยือนพร้อมกับสายลมหนาวเริ่มพัดผ่าน ส่งผลให้คิดถึงช่วงเวลาวันวานอยู่ไม่น้อย แม้จะเป็นความทรงจำที่เกิดขึ้นร่วมกับเขาไม่นาน หากแต่ยากที่จะลืมเลือน ทั้งที่คิดว่าการได้กลับไปใช้ชีวิตในเมืองแสนวุ่นวายจะสามารถหลีกหนีความรู้สึกเช่นนี้ไปได้แล้วแท้ ๆ
ทว่าไม่เลย นอกจากจะไม่ลืมผู้ใหญ่ใจดีแบบนั้นออกไปจากหัวใจแล้ว เธอยังรู้ด้วยว่าตัวเองโหยหาเขามากแค่ไหนหลังจากที่ได้รับรู้ความจริงทุกอย่าง
[ยัยหนูบัวฟังอยู่หรือเปล่าครับ]
“อ่า ฟังอยู่ค่ะ”
[พี่อยากไปเยี่ยมสารวัตรมาก แต่งานที่นี่ก็รัดตัวจนขยับไปไหนไม่ได้เลยครับ ถ้าสารวัตรฟื้นเมื่อไหร่รบกวนบอกพี่ด้วยนะครับ ถ้าพอมีเวลาพี่จะรีบบินไปเลย]
“ได้ค่ะ แต่ถ้ายังไม่สะดวก เอาไว้คุณชายรอพี่วินฟื้นแล้วกลับไปค่อยมาเจอกันก็ได้ค่ะ”
[เอาแบบนั้นเหรอ แล้วเรื่องร้านกับเรื่องที่พี่ชวนเอาไว้เราคิดว่ายังไง ตัดสินใจได้หรือยังครับ
