กลายเป็นว่าพอเล่าความจริงไปแล้ว แขกที่กลับมาเยือนถิ่นบ้านเกิดนั้นดันถูกหนุ่มใหญ่เจ้าของโรงสีแง่งอนใส่กันชนิดที่ว่าไม่คุยกับบัวหอมมาแล้วข้ามวัน หากแต่กับข้าวกับปลาที่เขาสั่งลูกน้องคนสนิทหามาวางไว้ให้ที่โต๊ะรับประทานอาหารซึ่งมองเห็นวิวไร่นาก็ทราบได้แล้วว่าที่แสดงออกมาคงจะเป็นแค่อาการของคนแก่ขี้น้อยใจตามประสานั่นแหละ
น่ารักจังเลยน้า อะไรที่ไม่เคยได้เห็นก็เห็นเนี่ย
“มายังบ่ทันฮอด 24 ชั่วโมง เสี่ยกะเอาใจปานนี้แล้ว กับหลานแบบกูหนา อย่าว่าแต่น้ำเต้าหู้หน้าปากซอยหรือในตลาดเลย บ่มีบุญได้แดกดอก นี่อิหยัง ร้านดังในเมืองพุ้นน่ะ แถมหามาถวายมึงก่อนพระอีก โพดโพ” (กลับมายังไม่ถึง 24 ชั่วโมง เสี่ยก็เอาใจขนาดนี้แล้ว กับหลานแบบกูอะ อย่าว่าแต่น้ำเต้าหู้หน้าปากซอยหรือในตลาดเลย ไม่มีบุญได้แดกหรอก นี่อะไร ร้านดังในเมือง แถมหามาถวายมึงก่อนพระอีก เกินไปมากกก)
“ถวายพระ?”
บัวหอมเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงตั้งคำถาม เมื่
