“หนูไปเป็นเมียเสี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอจ๊ะ”
หลังจากจบมื้อค่ำหมูกระทะที่ฉุกละหุก โดยลูกพี่ลูกน้องและคุณปลัดชยุตเป็นคนหอบหิ้วมาเสิร์ฟถึงที่แล้ว บัวหอมที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็เลือกเดินเลียบ ๆ เคียง ๆ เข้าไปสนทนากับบุคคลที่ตั้งใจอ่านเอกสารอยู่บริเวณระเบียงชั้นสองของบ้านสวน จะว่าเป็นการล้อหยอกคนแก่ขี้ตู่ก็ไม่ผิด อยากรู้เหมือนกันว่าจะทนใจแข็งโกรธกันไปถึงไหน ทั้งที่ปากก็ไปไวกว่าสมองขนาดนั้น
“เอ็งไม่หลับไม่นอนหรือยังไง” กว่าจะทานมื้อเย็นเสร็จก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว ไม่นับรวมเก็บจานชามที่เพื่อนสองตัวนั้นจู่ ๆ ก็ชวนกันมาสังสรรค์ถึงบ้าน ยังดีที่พวกมันไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ติดมือมาด้วย ไม่เช่นนั้นเที่ยงคืนก็เอาไม่อยู่
“เสี่ยก็ตอบหนูมาก่อนสิจ๊ะ”
“งั้นพรุ่งนี้ก็ไปอำเภอกับข้า”
“ไปทำไมจ๊ะ เสี่ยจะพาหนูไปจดทะเบียนสมรสเหรอ”
“อือ”
คำตอบหน้าตายพร้อมกับเขายอมวางเอกสารในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับบัวหอมนิ่
